On heritage and colonialism

http://www.jadaliyya.com/pages/index/8966/colonial-planning-of-my-grandfather%E2%80%99s-hilltop-

"You see this hilltop? It all belongs to your grandfather.” This phrase was a recurring one on our family drives from Abu Dis to Jericho. I heard it from the first moment that I could comprehend words.  I cannot even remember who said it first. But it has been a constant refrain since childhood. Even today, however, at thirty-four years old, my mother, father, aunt, and grandmother repeat the statement as if they are saying it for the first time. The repetition is an assurance, a call, to never forget. They refuse to forget.  And even after so many years, I still respond with a perplexed “all of it?” as if hearing the news for the first time.  I refuse to forget.  “All of it.”  Today, when I travel alone with no one to remind me, I repeat: "This land belonged to my grandfather."  

Still, despite this historical bond with the land, despite the assurance of that history, despite the will to never forget,  all that lies on that  hilltop is as foreign to me as is the North Pole.  Today the settler at the gate only allowed me to enter a mere two hundred yards to the police station, which sits on the settlement’s periphery, and back. He made it clear I could only spend the time necessary to finish my paperwork.  I could not explore. I could not become familiar with my land.  And therefore, I continue to construct my familiarity with my ancestral heritage from a distance.

.....

From a distance, Ma’ale Adumim appears perfectly planned, each house a replica of the next. The homogeneity is in direct contrast to Palestinian towns, where homeowners, unbridled by urban plans, each add a bit of inconsistency to create the irrational landscape. Perhaps this homogeneity is only true for the part I can see from the road, the settlement’s oldest quarter dating all the way back to the late 1970s. Regardless of its prevalence, the pre-planned homogeneity, meant to give the sense of communal coherence, is the epitome of settler colonialism. It is colonial hegemony. "

A belated audience reaction… City Crossings, Cairo, Beirut, Istanbul

When discussing heritage today, the common place reaction that we give is that heritage is a field of power relations, a field of contestations for claiming the past. Therefore, we tend to ask questions like ‘whose heritage’, ‘who decides on heritage’, ‘who owns heritage sites’, ‘who renews them’ etc. That is, we tend to agree that heritage is always a “discriminatory editing of the past”, rather than representing the ultimate truth of a contextual past.

From this point on, one option is to reject heritage by declaring it an ideological artifice belonging to the powers that be. The second option is to accept it as a possible vocabulary for the oppressed, and to force the possible ways in which the powerless could make use of the term for practical struggles, usually for legal maneuvers, or for the virtue of the fact that heritage provides the subaltern with a vocabulary of opposition that could be accepted by the general public as viable. Yet, it is as if no one is really content with this binary, that sounds all too sociological, and also all too bracketed.

I would argue that the only way to critically engage with this scholarly and political discontent, is to take one step back, and target not heritage as a sociological field of power struggles, contested claims to the past, but target the ideological operation at work that, at a more fundamental level, defines time periods, objects, aesthetic forms, visibilities as ‘historical’ or ‘cultural’ and therefore worthy of heritage. That is, one needs to deal with not the object that is determined by adjectives ‘historical’ or ‘cultural’, but with determinatives. Today we should ask: what are worthy of being ‘historical’ or ‘cultural’ when defined in heritage terms?  How can we decipher this operation?

Even when we stand opposed to the concept of heritage, we tend to affirm its place as a sociological category of problem posing. To put it differently, an anti-heritage stance is not enough; the question is how to annihilate heritage as a conceptual terrain. The point is not to define heritage as a social field of power but to deal with the more fundamental artifice at work, and deconstruct the  ideological operation that defines objects as historical or cultural, which are then defined as worthy of being inherited. When we are stuck at the sociological analysis of the field of heritage politics, what we might be missing is this more fundamental ideological artifice that delimits the historical and the cultural, and defines it with reference to what ‘remains’, and what is to be done with the ‘remains’, or the infinite possibility of meanings to be attached to these remains. As such, the object of heritage claims, whether they are uttered by the powerful or the powerless, is never ‘the past’; but the ‘historical’ and the ‘cultural’ as defined by a present ideology.

The cultural-historical cannot be reduced to what remains, or to a present ideological operation that defines a relationship to past.  This is because past is never only what remains, or that which is possible to ‘be heir to’, therefore possible for being inherited. Past is as much filled with the heirless, those persons, objects, affects, visibilities, aesthetic visions that have never remained, or were not allowed heredity. [Deleuze would call this ‘pure memory’ in Bergsonism] To follow a suspended discussion; heritage is always a heritage of the soil, the land, and not the water or displacement or the dream of what lies beyond the horizon. Or, it is always a heritage of a determination or filiations whether historically true or mythical. What heritage does is to make the past telluric, translate the historical/anthropological into archeological; living into dead. This is how neighborhoods become targets of heritage interventions; social life is translated into living heritage; simply put, dead life. Etymologically, heritage is conditional upon the death of a hereditary ancestor: in heritage politics, the term commits a murder; that is, kills the past that fills the present and projects the past into the archeological.

Heritage inters history, and delimits the historical, limits it to that which remains in material, and wards off the never-actualized, and the always repressed. For this, we need to remember the historiographer’s impasse about the impossible documentation of the subaltern. Subaltern is that which the material culture bears no witness to. The binary of the tangible and intangible that is used in heritage vocabulary is false because the intangible is always already deduced from material remains, it is an interpretation of the documented.

As such, an emphasis on heritage forecloses the desire for the yet-to-come, that which never existed; or, it forecloses the possibility of redd-i miras, rejecting heritage. Especially when voiced through the myths of those who never owned land, heritage limits the imaginations of the landless to grounds and settlements, that is why, even when voiced in favor of the powerless, it can only be framed as ‘right to the city’. It feeds on a mechanism of desire that is already defining of their own landlessness. In Marxist terms, it is a bourgeois ideology that coaxes the non-owners into desiring the world of the owners.

This is most apparent in Turkey where the ruling power has in the recent years started referring to the historical and cultural context as “these soils” (bu topraklar). The more the culture is defined in telluric terms, the more it excludes that which has been displaced without material remains. For what has not remained and always displaced, a better trope is the river, which, surprisingly was never mentioned throughout the whole discussion on waters and seas. Rivers include violent mysteries and utopias at once; and they are nothing but displacements (flows). The bodies of the condemned are lumped to rivers for getting rid of. Rivers flow to a non-place, an atopia without horizons. Rivers carry that which is not seen but not interred, and are sources for imagining the beyond in an irreversible journey. Heritage refers to world as a topology of settlements, whereas rivers witness the world in its virtual multiplicity.

Binlerce senedir nehirler dünyayı görmeye çıkarlar

Binlerce senedir böyle öğrendik dünyanın birçok yerlerinde

            akan ırmakları, büyüyen bitkileri.

Bazı yosunlarla bazı eğreltiotlarıyla bazı balıklarla konuştum,

Dünyayı görmeyen kalmamış

 (ilhan berk)

Spectral Histories

"A messianic promise, even if it was not fulfilled, at least in the form in which it was uttered, even if it rushed headlong toward an ontological content, will have imprinted an inaugural and unique mark in history. And whether we like it or not, whatever consciousness we have of it, we cannot not be its heirs. There is no inheritance without a call to responsibility."

Jacques Derrida, quoted in Zhivka Valiavicharska, Socialist Modes of Governance and the "Withering Away of the State", Theory&Event Volume 13, Issue 2, 2010

The article is another one of a series of attempts to re-Present the Left-wing past as a political possibility of today. A close reading of State&Revolution is all the more interesting given that we attempted a similar reading this smester with Ozselcuk.

Valiavicharska does not use psychoanalysis, but her point is similar to that of Yahya-Ozselcuk's discussion of the forms of the commune, especially when Valiavicharska refers to retrospective studies on Soviet experience and the practice of property law. The close reading of State and Revolution gives us a sense of Lenin flirting with what Madra&Ozselcuk call feminine jouissance following Lacan, countering arguments on the domination of beuracratic specialists as the anthropological truth of Soviet experience in all its aspects.

The article is an attempt to re-Present Soviet past and rescue the "pure memory" of communism from its representational chains.

Türkiye Engelli Haritası

Online harita yapıcıları kullanarak yapılmış bir interaktif harita, forum kullanıcıları mark ediyor.

"space does not exist before its mapping" (b.stiegler, global mnemotechnical system)

Ölüler Siyasete Nasıl Katılırlar?

http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalEklerDetay&ArticleID=998231&Date=25.05.2010&CategoryID=42

23/05/2010

Hozat Belediye Başkanı'ndan Kemal Kılıçdaroğlu'na mektup

CEVDET KONAK (Arşivi)

Sizinle aynı topraklarda dünyaya gelmiş ve bu toprakların acılı tarihiyle büyümüş toplumumuzun bir ferdi olarak, söylenecek ilk sözün biz Dersimlilere ait olduğunu düşündüğüm için bu yazıyı kaleme alıyorum. Siyaset teorisinde tarihin, kendini yenileyen bir gerçeklik olduğunu düşünenlerden ziyade, soğuk yenilen bir intikam yemeği olduğuna kanaat getiren zatım, CHP Genel Başkanı olmanıza ramak kalan şu günlerde büyük bir fırsatı yakaladığınıza içtenlikle seviniyor. Öyle ki bu yeni kimliğiniz, sizlerden beklentileri olan farklı toplumsal kesimleri ilk defa aynı umut ortaklığı içerisinde buluşturuyor. Tam da bu noktada, farklı politik atmosferlerin tesiri altında olan insanlara birleşik bir umut olarak sunulmanızı, intikam yemeği olan tarihin bilinçli bir tercihi olarak değerlendiriyorum. Neden derseniz, CHP siyasetinin mevcut paradigması dışında bugüne değin yaptığınız muhtelif açıklamaların liderlik sultasının ezici gücü altında susturulduğu herkesin malumudur. Bugün içinde bulunduğunuz konjonktürel durum sizi bir lider olma aşamasına yükselttiği gibi, aynı zamanda düşündüklerinizi doğrudan ve sansürsüz dile getirmenizi de sağlıyor. Fakat dile getirmiş olduğum durumun tersine ikircikli tavrınıza devam ettiğiniz takdirde, bugüne değin sizlere umut bağlayan halkın büyük çoğunluğunun gözünde, susturulmanıza yorumlanan haklılığınızın asılsız olduğu, gün yüzüne çıkacaktır. Tekrar başa dönecek olursak, bundan dolayıdır ki tarih, kullanmasını bilenlerin elinde güçlü bir silah olduğu gibi, tersi durumlarda eline düşenleri kepazeye çeviren bir intikam meleği işlevi görür.

Gönderilmiş mesih
AKP hükümetine karşı ulusalcı hissiyatlarla hareket eden bir CHP kitlesi için siz, iktidar olma yolunda önemli bir fırsat olarak görülüyorsunuz. AKP’nin gerçekleştirdiği ve gerçekleştireceği politikalara karşı Baykalvari bir kronik muhaliflikle değil de mütevazı kişiliğinizle karşı koyacağınız muhakkak. Statükosunun sarsılacağını düşünen üst kesimin dinci fobisi ile korkularından başka kaybedecek hiçbir şeyi olmayan bir kısım alt kesiminin ortak paydası olan CHP siyasetinin dümenine geçmek, belki de bu yeni dönem açısından pek fazla bir şey ifade etmeyecektir. Özcesi, artık istemeyerek de olsa Baykal’lı CHP’ye oy veren bir seçmen kitlesi olmayacak önümüzdeki seçimlerde. Siz şu anda zaten var olan CHP tabanı ve onun küskünleri için “binbir hile ve dolap ile kandırılan aziz halkımızı doğru yola getirmek adına gönderilmiş bir mesih olarak görülüyorsunuz”.
Bizlerin temsil ettiği diğer kanada gelecek olursak, içimizde bir burukluk olduğunu istemeyerek de olsa ifade etmek gerek. Yıllardan beridir etnik, dini ve sınıfsal kimliğinden dolayı ezilen Türkiye’nin lanetlileri arasından, bir Obama misali sıyrılmanızı nasıl tarif edeceğimizi bilemiyoruz. Üstelik de Obama’nın yapamadıkları ortada iken! Sizin CHP Genel Başkanı olmanızın, bu ülkenin yüreği hâlâ kanayan ve kimbilir belki de mezarları hiç bulunmayacak çocuklarının olmasını istemeyen her annesi için bir umut olduğunu düşünüyorum. Bu ülkenin çocuklarının kanlarına batırarak siyaset yapanların, her gün bir ailenin ocağına düşen ateşin sorumluları olduğu gün gibi ortadayken, önyargılardan arındırılmış bir toplumun oluşmasında size büyük sorumluluklar düşüyor. Çünkü Türkiye’de hiçbir anne oğlunu artık asker doğuracak kadar cesur değil Kemal bey!
Tüm bunların yanı sıra CHP’nin başında bir Dersimlinin olması, tarihin ironisi olsa gerek. Bundan dolayı şaşkınız. Nasıl şaşırmayalım ki, Dersim 38’den kurtulmuş birini, yaşadıklarının hiç olmadığına inandırmaya benziyor, CHP’nin başında Dersimli birini görmek. Tüm bunlara rağmen devletin başındaki siyasal aşiret olan CHP’nin başkanı olmanızın, gerek yukarıda dile getirmiş olduğum beklentiler çerçevesinde gerekse de her defasında kanatılan çıban yarası Dersim insanı açısından yabana atılmayacak kadar önemli olduğunu düşünüyorum. Sizden beklentimiz Türkiye’de yaşayan farklı milletlerden ve inançlardan her türlü insanın hiçbir ayrıma maruz kalmayacağı bir politik dille bütünleşmeniz. CHP’nin klasik ulusalcı söyleminden sıyrılarak, bir zamanlar partinizden tasfiye edilen Kürt ve Alevi halkın kendilerini özgür ve hür bir şekilde ifade edebileceği parti içi demokrasiyi inşa etmeniz.
Tarihlerinde büyük acılar ve katliamlar yaşayan toplumların gerçeklikle olan temasları her ne pahasına olursa olsun, diğer topluluklara nazaran daha canlı ve diridir. Zira bu toplumların inşa ettikleri kimlik, canlı bir sözlü tarih anlatısı olarak geçmişini sürekli işlevsel kılar. Bizler Dersim halkı olarak, yüzyıllar boyunca yaşadığımız menfur olaylardan dolayı, gerek bu tarihimize gerekse de onunla ilintili olarak yapılan her açıklamaya dikkat kesilmiş bir toplumuz. Bundan dolayı unutmadık Kemal bey, dün kadar yakındır Dersim’den ve Kürt sorununun çözümü karşısındaki görüşlerinizden geri adım attığınız. Tevatür odur ki, partinizde analarımızı ağlatanların mirasına sahip çıkan monşerlerin sesiymiş sizi bastıran.
En az bizim kadar siz de biliyorsunuz Dersim’i. Aynı göğün altındaki topraklarda can verdi atalarımız. Süngülenerek atılanlarımızın kanıyla kırmızıya boyanan aynı Munzur suyuydu. O Munzur ki, eğilerek içtiğimiz suyuyla kan kardeş yaptı bizi, ölülerimiz ve tarihimizle.
Tüm bunları sizden halkım adına, bir zamanlar -şimdi sizin de içinde bulunduğunuz- o mecliste milletvekili iken, 1925 yılında İttihat ve Terakki anlayışı tarafından astırılan dedem Hasan Hayri Bey adına istiyorum. Şimdi ölülerimiz yattıkları yerden size sesleniyor: Ne olur bir daha geri adım atma evlat ve gereğini yap artık!

CEVDET KONAK:Dersim, Hozat Belediye Başkanı

Unutma!!!

http://www.phil.mq.edu.au/staff/jsutton/Socialmemory.htm

Memory literatürünün genel bir sylabus'u; unutmayayım diye

can

Holden Caulfield Ölmüş Dediler

http://www.nytimes.com/2009/06/21/weekinreview/21schuessler.html

"“Holden is somewhat a victim of the current trend in applying ever more mechanistic approaches to understanding human behavior,” Ms. Feinberg wrote in an e-mail message. “Compared to the early 1950s, there is not as much room for the adolescent search, for intuition, for empathy, for the mystery of the unconscious and the deliverance made possible through talking to another person.”