işgal kültürü

"To begin with the problematic side of #Occupy, I would first of all point to this uncritical reenactment of the old, largely outmoded forms of protest from the past fifty years.  For all my criticisms of the New Left of the 1960s, at least its members had the courage to critique their predecessors in the Old Left.  Perhaps it was the intergenerational animus that existed at that time, but one of things that has disappointed me about this latest movement is that it hasn’t had that Oedipal moment, when they finally kill the New Left.  Only David Graeber seems to gesture in this direction, with his admonition against the “obnoxious, self-aggrandizing macho leadership styles of the ’60s New Left.”

In leveling this criticism, I have in mind the more “carnivalesque” elements of the movement — the puppets, the “Zombie march,” the harlequinism, and the emphasis on spectacle.  While I admit that these have some utility and even some precedent within the practice of revolutionary politics (going back several centuries), these tactics have limited effect.  The quasi-Situationist method adopted by some of the protestors strikes me as being quite prone to narcissism and exhibitionism.  Even with earlier iterations of this festival mentalité, such as the great celebrations of the French Revolution, writers as different as Hippolyte Taine and Petr Kropotkin both considered these displays excessive.  Kropotkin, who regarded Taine as a vulgar bourgeois historian, had to agree that these festivals had their limitations.  “Taine disparages the festivals of the Revolution,” he observed, “and it is true that those of 1793 and 1794 were often too theatrical.”

The theatrical routines I witnessed down at Liberty Plaza prior to the November 15th eviction often seemed to me politically empty.  As I see it, the crucial difference between the subversive potential that thinkers like Bakhtin saw in the carnivalesque elements in the novels of Rabelais and the largely apolitical celebratory atmosphere of modern demonstrations has to do with objective sociological developments that have taken place in the interim.  For the folk essence of political carnivals staged in societies where agrarian peasant culture still predominated has been lost, along with its freshness and ingenuous naïveté.  With the disintegration of the “organic community” described by Tönnies under modern times, the immediate connection such festive practices held with cultural conventions has disappeared.  It has instead been replaced by the contrived political carnival of hypermediated youth culture.  I hate to be a buzzkill, but this atmosphere provokes my polemical temperament."

Interview with Ross Wolfe, http://rosswolfe.wordpress.com/interviews/interview-with-ross-wolfe-conducted-by-c-derick-varn/

bizdeki occupy etkisini retrospektif düşünmek için güzel başlangıç noktaları. Türkiye'de bence Ödipal moment hiç olmadı 60'ların 70'lerin solunu öldüren...Starbucks işgalinde Foti Benlisoy geldiğinde 90'ların hep 60-70'ler gölgesinde geçtiğini, bir önceki kuşağı öldürme (simgesel olarak herşeyden önce) cüretinin eksik kaldığını söylemişti....2000'lerde belki de bu gölge iyice çöktü ve bir de Ergenekon dolambaçlarıyla tam bir trajediye dönüştü..."Eski solcunun" bir komedi nesnesi yapılması aslında eskinin yeni bir hakikat ile ikame edilememesinden ötürü. Genelde hep - biraz da hafıza fetişizmine kapılıp - eskiyi unutmak, hatırlamak ile takılı klaınca bu ikame hep erteleniyor. Zizek'in TS Eliot'a referansla dedigi gibi bazen bir gelenege bagli kalmanin tek yolu inancsizlik ile sapkınlık arasında bir tercihtir. Bu tercihi yapmaktan fazlasıyla çekinmek, bence yeni nesildeki tıkanıklık, eskiyi unutmak veya yeterince bilmemek değil. Süreklilik (continuity) arzusu kopma arzusuna ağır basıyor. Belki de modernist bir moment eksikliği bu. Ki modernizm eleştirisi "organik cemaat" sahnelemeleriyle pek güzel uyuşuyor. Hakikatin tarihsel süreklilik ile ilişkisine dair de şu alıntı:

"a truth is the bearer of theoretical movements that form among themselves a historicity both profound and discontinuous. This is why an event always produces, in the minds of those who decide to be faithful to it, a retrospective genealogy of precursors. A precursor, as we know, is something of which we know only later that it came before. There is thus no novelty that does not try to forge a previously unknown historical depth, by bringing together a series of ideas previously dispersed in common consciousness, in order to herald a new lineage of the present. There is no truth, as new as it may be, which does not claim to be realizing an idea that was not already germinal in a largely unknown, or misinterpreted past. A revolution, as Marx already knew, cannot be produced without cloaking itself in the tatters of the past—politics being one of the major places where the new is revived along with the defeated ancestors of their time, whose torch shines again in the present configuration." (History and Event in Alain Badiou, Quentin Meillassoux)

entelektüel meslektir

Daha önceki bir posttan devam ederek düşünceler:

Teori-pratik sorunu, yalnızlaşan entelektüel (teori) ile halk (pratik) arasında bir kavuşma arayışı değildir.

Eğer entelektüel merkezciliği bırakacaksak, bunun yolu entelektüelin kendi suçluluğu ile coştuğu analizler değil, Bourdieu'nün saha dediği, ya da Gramsci'nin mevzii savaşı dediğine benzer bir şekilde, entelektüelliği bir kurumsal iş alanı olarak görüp içinde mevzi edinme mücadelesi vermektir. Mesela Rusya'da öğretmenler, akademisyenler, sanatçıların "Yaratıcı Emekçiler" gibi bir çatı altında beraber örgütlenme çabası buna bir örnek gösterilebilir.

Emrah Göker'in yazıları bence bunu yaptığı için özel bir yere sahip. Entelektüelin entelektüel-dışı alanla girdiği ilişkisel vektörlerden çok, meslektaşları ve iş-yeri paylaştıkları diğer emekçilerle (memurlar, taşeron çalışanlar) girdikleri iktisadi-siyasi ilişkiler, muhalefet için daha etkin olmalarının ötesinde, sınıf ilişkilerini kanlı-canlı taşımaları açısından ideolojik sis bulutu ile yüzleşmeye daha yatkın.

Tam da o kavuşma fantezisine kapıldıkça, sosyal/beşeri bilimciler zaman zaman çok eleştirdikleri bazı çağdaş sanat girişimlerine daha da benziyorlar.

Entelektüel edimlerin "lüzumsuz", "işe yaramaz" gibi terimlerle aşağılanması, bir tür faydacılık tınısı yapmasının da ötesinde, kot fabrikasında çalışan adamı "arkadaş kot modern ve lüzumsuz şeydir" diye muhalefete çağırmaya benziyor. Halbuki tam tersine, içeriğinin faydalı olup olmaması bakımından değil, sınıf süreçlerinde oynadığı (çift uçlu) rolün tahliline dayanmalı. Mesela Dumenil ve Levy'nin günümüz kapitalizmi için yaptıkları analizde olduğu gibi, bazı orta-sınıf emek biçimlerinin (clerical - ruhani? - sınıf) sömürü sürecindeki ara-rolünün anlaşılması gibi.

İçeriği lüzumsuz o kadar iş-kolu var ki...Ya da lüzumsuz değiller mi? Sanki komünizme dair ilkelci tasavvur her yere çoktan sızmış.

Twelve Thesis on Wikileaks

http://www.eurozine.com/articles/2010-12-07-lovinkriemens-en.html

A discussion on Occupy

http://www.mrteacup.org/post/anarchist-at-the-end-of-the-universe.html

Alexei Penzin

http://homoinsurrectus.com/2012/03/06/rusyada-bir-seyler-oluyor-4-araliktan-4-marta/

faşizme inat kardeşimsin Hrant

He was my brother
Five years older than I
He was my brother
Twenty-three years old the day he died

Freedom rider
They cursed my brother to his face
Go home outsider
This town's gonna be your buryin' place

He was singin' on his knees
An angry mob trailed along
They shot my brother dead
Because he hated what was wrong

He was my brother
Tears can't bring him back to me
He, he was my brother
And he died so his brothers could be free
He died so his brothers could be free

simon&garfunkel

To watch list... (2)

http://backdoorbroadcasting.net/category/academic-service/academic-service-archive/slajov-zizek-masterclass-notes-towards-a-definition-of-communist-culture/

Revolution

"Any society whatsoevver has all of its rules at once - juridical, religious, political, economic; laws governing love and labor, kinship and marriage, servitude and freedom, life and death. But the conquest of nature, without which it would no longer be a society, is achieved progressively, from one source of energy to another, from one object to another. This is why law weighs with all its might, even before its object is known, and without ever its object becoming exactly known. It is this disequilibrium that makes revolutions possible. It is not at all the case that revolutions are determined by technical progress. Rather, they are made possible by this gap between the two series, which solicits realignments of the economic and political totality in relation to the parts of the technical progress. There are therefore two errors which in truth are one and the same: the error of reformism or technocracy, which aspires to promote or impose partial arrangements of social relations according to the rhythm of technical achievements; and the error of totalitarianism, which aspires to constitute a totalization of the signifiable and the known, according to the rhythm of the social totality existing at a given moment. The technocrat is the natural friend of the dictator - computers and dictatorship; but the revolutionary lives in the gap which separates technical progress from social totality, and inscribes there his dream of permanent revolution. This dream, therefore, is itself action, reality, and an effective menace to all established order; it renders possible what it dreams about."

Deleuze, The Logic of Sense, p.59

Deleuze and Proletariat: path to Ranciere

" ... it is as though each affirmation referred to its negative, or has 'sense' only by virtue of its negation, while at the same time a generalised negation takes the place of the problem. Thus begins the long history of the distortion of the dialectic, which culminates in Hegel and consists in substituting the labour of the negative for the play of difference and the differential. ... Furthermore, if the truth be told, none of this would amount to much were it not for the moral presuppositions and practical implications of such a distortion. We have seen all that this valorisation of the negative signified, including the conservative spirit of such an enterprise, the platitude of the affirmations supposed to be engendered thereby, and the manner in which we are led away from the most important task, that of determining problems and realising in them our power of creation and decision. This is why conflicts, oppositions and contradictions seemed to us to be surface effects and conscious epiphenomena, while the unconscious lived on problems and differences. History progresses not by negation and the negation of negation, but by deciding problems and affirming differences. It is no less bloody and cruel as a result. Only the shadows of history live by negation: the good enter into it with all the power of a posited differential or a difference affirmed; they repel shadows into the shadows and deny only as the consequence of a primary positivity and affirmation. For them, as Nietzche says, affirmation is primary; it affirms difference, while the negative is only a consequence or a reflection in which affirmation is doubled. That is why real revolutions have the atmosphere of fetes. Contradiction is not the weapon of the proletariat but, rather, the manner in which the bourgeoisie defends and preserves itself, the shadow behind which it maintains its claim to decide what the problems are."

Difference and Repetition, p.267-8

Ranciere, in the Misadventures of Critical Thought makes a very similar point with regard to 19th century elites and their use of critical thought. The premise of critical theory to reveal what's hidden beneath mystifications is what Ranciere criticizes there. He argues that this pattern of thought which acts like an authority, revealing the reality of problems was acquired by the elites for social engineering, leading to the assimilation of labour movements into social democratic regimes. On top of that the quote above would reject any interpretaion of Deleuze as "a non-political philosopher before he met Guattari".

Jean Luc Nancy "On Communism" July 3rd 2010, Birkbeck

Thanks to backdoorbroadcasting, we are able to listen to Jean Luc Nancy give his talk "On Communism", the same one he was supposed to give in Birkbeck last year if not for his bronchitis.

Nancy starts his talk by emphasizing the charge that the word communism has and states that the historical or real process of communism cannot shadow the philosophical-metaphysical-spiritual charge of the world communism. He refers to Heidegger's Dasein as "the new title for Man", which is always "mit Dasein" or being-with.

"Com" of the common finds its English equivalent in "with". With belongs to the existence, Nancy quotes Heidegger, (paragraph 25 of Being and Time) it is not categorical but existentiel. What is emphasized is an existential understanding of the "with", which is crucial for Nancy's defense of the word communism. According to Nancy, this proposition to take "with" as existential is the first step for a non-Humanist analysis, taking man as always being-with, being-there, opening a place in the world. Although Heidegger says that "with" belongs with existence, according to Nancy, he stops before the "How" question.

What Heiddeger does in paragraph 70, Nancy says, is to introduce people-community (Volksgemainschaft) as a sort of content of this being-with, where Dasein becomes able to have a history, or enters historical destiny. What Nancy points to is that the emphasis on the existential belonging of "with" dissapears in Heidegger's discussion of the Volksgemainschaft, where community finds its ontos in the people. Whereas according to Nancy, in the first part Heidegger dealt with the question of writing on "with" as such.

Then Nancy goes on to discuss the word common. (gemain in German) He points to the double meaning of the word as togetherness and also vulgar or profane. This divorce between two "common"s Nancy reminds the audience, is not Heidegger's invention but exists throughout the all heritage of Western thought. The question according to Nancy is; "How to be together with vulgarity?" or "Can we be together without being jeopardized of being vulgar?"

Nancy talks about two French phrases which he translates as "sir everybody" and "man on the street", which are figures presupposed as being always the bearer of ideology, of being vulgar and common sense, therefore low. The real experiences of communism in the last two centuries according to Nancy created a sort of suspicion, where communism was understood as vulgarity and low, with all the package of totalitarianism etc. This creates an understanding where "common does not belong to the high" but to the vulgar and low.

From hereon, Nancy briefly refers to Hegel, to point to a tradition of thought which understand the social bond as an exteriority of the relationships between individuals, where the individual always comes first. The word society appears exactly for this reason opposed to community. The sublimation of the state as high, is possible when the starting point is the individual which comes before. Even in Heidegger, Nancy says, "with" comes later, as being-with.

Nancy's question is to think a way which can present the "with", or common belonging without being political authority or without religious authority. He proposes the totem as the name of that way. The place of the totem is empty and this emptiness is the essential condition of democracy. (Nancy refers to Claude Lefort) This empty place appeared in the first part of Heidegger's Being and Time, where he dealt with the question of "with as such".

This empty place is the foundation for togetherness. Yet Nancy brings in Rousseau and his discussion of civil religion. He emphasizes two things. One is that the empty place as the foundation allows us to start with the contract rather than Man or Individual. (This is similar to E.Balibar when he says Man or Human is always mediated by citizenship as a third term)

Two is that the empty place has to be felt, it presents a possibility of feeling. The civil religion means that the contract and the empty place of the totem has to be sensible to the heart of the citizen, the contract has to be felt. There has to be something beyond law which makes the contract be felt. What is at stake in vulgarity (as gemain-common)is a feeling Nancy says, in that "we don't like vulgarity". Nancy relates this to Kant's "unsocial sociability" and an oscilliation between attraction and repulsion. (He probably refers to the psychoanalytical tradition). If am not mistaken, Nancy is talking about the impossibility of an equilibrium of forces where the force of feeling finds its ground. In contrast to money as general equivalence (capitalism) and/or individual as equivalence (liberalism-Human Rights), Nancy says that feeling is rooted in difference of value. "Power to" comes from the realm of feeling in a sort of impulse. Whereas in "liberal society", difference of value is reduced to the private sphere and its link with the common is not established.

Spectral Histories

"A messianic promise, even if it was not fulfilled, at least in the form in which it was uttered, even if it rushed headlong toward an ontological content, will have imprinted an inaugural and unique mark in history. And whether we like it or not, whatever consciousness we have of it, we cannot not be its heirs. There is no inheritance without a call to responsibility."

Jacques Derrida, quoted in Zhivka Valiavicharska, Socialist Modes of Governance and the "Withering Away of the State", Theory&Event Volume 13, Issue 2, 2010

The article is another one of a series of attempts to re-Present the Left-wing past as a political possibility of today. A close reading of State&Revolution is all the more interesting given that we attempted a similar reading this smester with Ozselcuk.

Valiavicharska does not use psychoanalysis, but her point is similar to that of Yahya-Ozselcuk's discussion of the forms of the commune, especially when Valiavicharska refers to retrospective studies on Soviet experience and the practice of property law. The close reading of State and Revolution gives us a sense of Lenin flirting with what Madra&Ozselcuk call feminine jouissance following Lacan, countering arguments on the domination of beuracratic specialists as the anthropological truth of Soviet experience in all its aspects.

The article is an attempt to re-Present Soviet past and rescue the "pure memory" of communism from its representational chains.

Tesmeralsekdiz, Alain Badiou

Etik'i daha önce okumuştum, bir kere de tesmeralsekdizden okudum, umarım bu yayının devamı gelir. Tarde sayısı da müthişti.

İnsan Var mıdır?

"insanın hakları öğretisinin geri dönüşü devrimci Marksizmin ve esin verdiği bütün ilerici mücadele biçimlerinin çöküşüyle bağlantılıdır."

Michael Oliver'dan bugüne kaybedilen belki bu mu Engelli Çalışmaları'nda? O emancipatory dil bir dönüşüme uğramış mı? Marksizmin müthiş zenginliği kendini Engelli çalışmaları'nın, siyasi metinlerinin kuruluşunda bir kez daha olumlamış olduğunu hep hatırlamak gerekir.

"yeni bir kolektif kurtuluş siyasetinin terimlerini aramak yerine, yerleşik "Batılı" düzenin ilkelerini benimsemişlerdir"

*Bu bölümü birkez daha okuduğumda hatırladım. Badiou, Althusser-Foucault-Lacan çizgisininin radikal devrimici siyasetin yanında olduğunu bir hayli net vurguluyor. Özellikle Foucault'nun liberal yorumlarını reddetmek açısından önemli bir nokta, ne kadar vurgulansa az.

"Etik burada (Kant'a dönüş) hem önsel bir Kötü'yü ayırt etme yeteneği hem de nihai yargı, özellikle de siyasi yarı ilkesi olarka tasarlanır. İyi, önsel olarak saptanabilen bir Kötü'ye karşı kendiliğinden müdahil olan şeydir."

"(Etiğin eleştirilen biçiminde), İnsan, kendini bir kurban olarak tanıma kudretine sahip varlıktır."

*Engelliliğin sosyal modelini tasarlayan ilk metinlerde, kişisel trajedi teorisi diye tanımlanan o yaklaşımın, temel düşmanlardan biri olarak alınmasıyla ne kadar yakın geliyor kulağa. Engellilik siyasallaştığı ölçüde, siyasal bir özneleşme süreci olarak tanımlandığı sürece, kendi kurbanlığından değil, toplumsal ezme-dışlama yapılarından bahseder. Kendini kurban olarak değil, "emancipatory"/kurtuluşçu bir özne olarak tasarlar.

"Cellat rolündeki insan, sefil bir insandır, ama buna, kurban rolündeki insanın da genelde daha değerli bir şey olmadığını ekleme cesaretine sahip olmamız gerekir.... Yine de bazılarının insan kaldığı ve bunu kanıtlayan tanıklıklarda bulunduğu da doğrulanmış bir gerçektir. Ama bu her zaman muazzam bir çaba harcayarak başarılır; tanıklar bu çabanın kendi içlerinde, kurban kimliğiyle örtüşmeyen bir şeyin gösterdiği neredeyse anlaşılamaz bir direnç olduğunu söylerler. Eğer İnsan'ı düşünmeye kararlıysak, onu bulacağımız yer burasıdır."

*Agamben'in The Remnants of Auschwitz'de yaptığına bir ekleme mi yoksa farklı bir okuma mı? Agamben tanığın, "mutlak tanığın" yani "Müslüman"ın sessizliği üzerinde konuştuğunu söylüyordu. Belki büyük harfli İnsan (Badiou'deki) o sessizliğin adıdıdır. Ancak bu pek Badiou'nun genel çerçevesiyle tutarlı gelmiyor bana.

"İnsan hakları varsa da, bunlar kesinlikle hayatın ölüme karşı hakları ya da sefalete karşı hayatta kalmanın hakları değildir. Ölümsüz'ün, kendi kendilerine dayanan haklarıdır ya da Sonsuz'un ıstırap ve ölüm denen olumsallığının üzerinde uygulanan haklardır. ... Her halükarda özneleşme ölümsüzdür ve insanı insan yapar. Bunun ötesinde yalnızca biyolojik bir tür, hiç de cazip sayılamayacak "tüysüz bir iki ayaklı" vardır."

"Onun İyi'yi hayal etmesini, kolektif güçlerini ona adamasını, bilinmeyen imkanları gerçekleştirmek için çabalamasını, olandan radikal bir biçimde koparak olabileceği düşünmesini yasaklamak, ona insanlığını yasaklamak demektir."

Ultra-politics

"the fourth form, the most cunning and radical version of the disavowal, is what I am tempted to call ultra-politics: the attempt to depoliticize the conflict by bringing it to an extreme via the direct militarization of politics - by reformulating it as the war between 'Us' and 'Them', our Enemy, where there is no common ground for symbolic conflict - it is deeply symptomatic that, rather than class struggle, the radical Right speaks of class (or sexual) warfare."

Zizek, Ticklish Subject, p.190

I feel that such a distinction is extremely important in that the ultra, mostly acclaimed by Fascists in Europe, and politics do not add up to a Leftist project. At the same time of course, Zizek formulates this simultaneously with the critique of anti-radicalism inherent in liberal multiculturalism, which is para-political. One can take this as a critique of Schmitt and a critique of Schmitt's critique of liberalism at the same time. The idea of a common ground for symbolic conflict is incompatible with Schmitt's concept of the political as far as I read his work.

Ölüler Siyasete Nasıl Katılırlar?

http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalEklerDetay&ArticleID=998231&Date=25.05.2010&CategoryID=42

23/05/2010

Hozat Belediye Başkanı'ndan Kemal Kılıçdaroğlu'na mektup

CEVDET KONAK (Arşivi)

Sizinle aynı topraklarda dünyaya gelmiş ve bu toprakların acılı tarihiyle büyümüş toplumumuzun bir ferdi olarak, söylenecek ilk sözün biz Dersimlilere ait olduğunu düşündüğüm için bu yazıyı kaleme alıyorum. Siyaset teorisinde tarihin, kendini yenileyen bir gerçeklik olduğunu düşünenlerden ziyade, soğuk yenilen bir intikam yemeği olduğuna kanaat getiren zatım, CHP Genel Başkanı olmanıza ramak kalan şu günlerde büyük bir fırsatı yakaladığınıza içtenlikle seviniyor. Öyle ki bu yeni kimliğiniz, sizlerden beklentileri olan farklı toplumsal kesimleri ilk defa aynı umut ortaklığı içerisinde buluşturuyor. Tam da bu noktada, farklı politik atmosferlerin tesiri altında olan insanlara birleşik bir umut olarak sunulmanızı, intikam yemeği olan tarihin bilinçli bir tercihi olarak değerlendiriyorum. Neden derseniz, CHP siyasetinin mevcut paradigması dışında bugüne değin yaptığınız muhtelif açıklamaların liderlik sultasının ezici gücü altında susturulduğu herkesin malumudur. Bugün içinde bulunduğunuz konjonktürel durum sizi bir lider olma aşamasına yükselttiği gibi, aynı zamanda düşündüklerinizi doğrudan ve sansürsüz dile getirmenizi de sağlıyor. Fakat dile getirmiş olduğum durumun tersine ikircikli tavrınıza devam ettiğiniz takdirde, bugüne değin sizlere umut bağlayan halkın büyük çoğunluğunun gözünde, susturulmanıza yorumlanan haklılığınızın asılsız olduğu, gün yüzüne çıkacaktır. Tekrar başa dönecek olursak, bundan dolayıdır ki tarih, kullanmasını bilenlerin elinde güçlü bir silah olduğu gibi, tersi durumlarda eline düşenleri kepazeye çeviren bir intikam meleği işlevi görür.

Gönderilmiş mesih
AKP hükümetine karşı ulusalcı hissiyatlarla hareket eden bir CHP kitlesi için siz, iktidar olma yolunda önemli bir fırsat olarak görülüyorsunuz. AKP’nin gerçekleştirdiği ve gerçekleştireceği politikalara karşı Baykalvari bir kronik muhaliflikle değil de mütevazı kişiliğinizle karşı koyacağınız muhakkak. Statükosunun sarsılacağını düşünen üst kesimin dinci fobisi ile korkularından başka kaybedecek hiçbir şeyi olmayan bir kısım alt kesiminin ortak paydası olan CHP siyasetinin dümenine geçmek, belki de bu yeni dönem açısından pek fazla bir şey ifade etmeyecektir. Özcesi, artık istemeyerek de olsa Baykal’lı CHP’ye oy veren bir seçmen kitlesi olmayacak önümüzdeki seçimlerde. Siz şu anda zaten var olan CHP tabanı ve onun küskünleri için “binbir hile ve dolap ile kandırılan aziz halkımızı doğru yola getirmek adına gönderilmiş bir mesih olarak görülüyorsunuz”.
Bizlerin temsil ettiği diğer kanada gelecek olursak, içimizde bir burukluk olduğunu istemeyerek de olsa ifade etmek gerek. Yıllardan beridir etnik, dini ve sınıfsal kimliğinden dolayı ezilen Türkiye’nin lanetlileri arasından, bir Obama misali sıyrılmanızı nasıl tarif edeceğimizi bilemiyoruz. Üstelik de Obama’nın yapamadıkları ortada iken! Sizin CHP Genel Başkanı olmanızın, bu ülkenin yüreği hâlâ kanayan ve kimbilir belki de mezarları hiç bulunmayacak çocuklarının olmasını istemeyen her annesi için bir umut olduğunu düşünüyorum. Bu ülkenin çocuklarının kanlarına batırarak siyaset yapanların, her gün bir ailenin ocağına düşen ateşin sorumluları olduğu gün gibi ortadayken, önyargılardan arındırılmış bir toplumun oluşmasında size büyük sorumluluklar düşüyor. Çünkü Türkiye’de hiçbir anne oğlunu artık asker doğuracak kadar cesur değil Kemal bey!
Tüm bunların yanı sıra CHP’nin başında bir Dersimlinin olması, tarihin ironisi olsa gerek. Bundan dolayı şaşkınız. Nasıl şaşırmayalım ki, Dersim 38’den kurtulmuş birini, yaşadıklarının hiç olmadığına inandırmaya benziyor, CHP’nin başında Dersimli birini görmek. Tüm bunlara rağmen devletin başındaki siyasal aşiret olan CHP’nin başkanı olmanızın, gerek yukarıda dile getirmiş olduğum beklentiler çerçevesinde gerekse de her defasında kanatılan çıban yarası Dersim insanı açısından yabana atılmayacak kadar önemli olduğunu düşünüyorum. Sizden beklentimiz Türkiye’de yaşayan farklı milletlerden ve inançlardan her türlü insanın hiçbir ayrıma maruz kalmayacağı bir politik dille bütünleşmeniz. CHP’nin klasik ulusalcı söyleminden sıyrılarak, bir zamanlar partinizden tasfiye edilen Kürt ve Alevi halkın kendilerini özgür ve hür bir şekilde ifade edebileceği parti içi demokrasiyi inşa etmeniz.
Tarihlerinde büyük acılar ve katliamlar yaşayan toplumların gerçeklikle olan temasları her ne pahasına olursa olsun, diğer topluluklara nazaran daha canlı ve diridir. Zira bu toplumların inşa ettikleri kimlik, canlı bir sözlü tarih anlatısı olarak geçmişini sürekli işlevsel kılar. Bizler Dersim halkı olarak, yüzyıllar boyunca yaşadığımız menfur olaylardan dolayı, gerek bu tarihimize gerekse de onunla ilintili olarak yapılan her açıklamaya dikkat kesilmiş bir toplumuz. Bundan dolayı unutmadık Kemal bey, dün kadar yakındır Dersim’den ve Kürt sorununun çözümü karşısındaki görüşlerinizden geri adım attığınız. Tevatür odur ki, partinizde analarımızı ağlatanların mirasına sahip çıkan monşerlerin sesiymiş sizi bastıran.
En az bizim kadar siz de biliyorsunuz Dersim’i. Aynı göğün altındaki topraklarda can verdi atalarımız. Süngülenerek atılanlarımızın kanıyla kırmızıya boyanan aynı Munzur suyuydu. O Munzur ki, eğilerek içtiğimiz suyuyla kan kardeş yaptı bizi, ölülerimiz ve tarihimizle.
Tüm bunları sizden halkım adına, bir zamanlar -şimdi sizin de içinde bulunduğunuz- o mecliste milletvekili iken, 1925 yılında İttihat ve Terakki anlayışı tarafından astırılan dedem Hasan Hayri Bey adına istiyorum. Şimdi ölülerimiz yattıkları yerden size sesleniyor: Ne olur bir daha geri adım atma evlat ve gereğini yap artık!

CEVDET KONAK:Dersim, Hozat Belediye Başkanı

Ranciere...

"Equality has to be practiced before being dreamed", J. Ranciere

19.yy işçi hareketlerinin esas olarak şimdide bir kopuş olarak yaşandığını, 'sensous' olanın dağıtımını reddederek hareket ettiğini söylüyor Ranciere. Yeni hissiyatlar, zaman-mekan dağılımlarını zorluyor.

Lukacs'ı okurken de bütün o Hegelci sistemin ardında, sürekli o isyan halinin hissiyatından bahseden cümlelerle boğuşuyordum. Belki de Marxist geleneğin satır aralarında yaşanmış ve birikmiştir bu estetik devrimin tohumları.

"For these workers, emancipation meant breaking the partition of the sensous that determined the day as the time workers work, and night as the time they rest. The beginning of emancipation was the decision to make something more of their night: to write, read, think and discuss instead of sleeping."

Bu bağlamda düşününce Türkiye'de solun geçmişiyle farklı bir barış kurulabilir. İlla söylemsel-teorik anlamda bir devamlılık gerektirmeyen bir barış olacaktır bu. Radikal anlamda 'dissensual' yaşamlar ve yeni bir estetik yaratmadığını söyleyemeyiz sol hareketlerin.

Bloggers vs. B erlusconi

https://www.counterfire.org/index.php/features/86-international/4086-protest-20-how-the-internet-took-on-silvio-berlusconi

yeni bir site, yeni bir örgütlenme hali,

bloggers unite!!

İŞ-KUR Baskını

İşsizlik karşısında çare olarak İŞ-KUR'a başvurmak, hukuk çerçevesinde devletle bir ilişkiye girip, ekonomik bir karşılık beklemek hali. Bugün ise sendika.org'da beklemekten sıkılmış, beklemenin, sürekli kapıdan geri dönmenin canına tak ettiğini söyleyen, söylemekle de kalmayan ve bu can sıkıntısını eyleme dönüştüren bir grup işçinin hikayesi var. Kocaeli'de 25 işçi İŞ-KUR'u basmış ve pazartesiye kadar iş bulunmazsa binayı işgal edeceklerini söylemiş. Bir ultimatom verilmiş hukuksal-kurumsal sürece.

Tam istihdam neo-liberal düzendeki iktisadi aklın bir amacı değil. Bunu zaten biliyoruz. Ancak bu örnek bana esas hukukun işleyişine dair bir şey söylüyor. Derrida, hukukun sonsuz bir erteleme hali olarak "deferrence - delay" olarak işlediğini, ve "öteki"nin hukuk içinde konuşamayacağını söylüyor. İşsiz figürü, sürekli kapıdan dönen "öteki" olarak vatandaş-devlet ilişkileri çerçevesinde nasıl düşünülebilir? Kafka'nın "Before the Law" hikayesine atıfla kurguladığı teorisinde bu ilişkinin diyalektik bir kırılma potansiyeli değil, sonsuz erteleme hali olduğunu iddia ediyor Derrida.

Ancak işçilerin verdiği ultimatom aslında bu ertelemeye bir itiraz hali. Aklıma Agamben'in Derrida'nın bu makalesine yaptığı eleştri geliyor. Agamben'e göre o sürekli kapıdan dönen adam bir gün kapıyı kıracak ve içeri girecektir. Ancak içeri girmesiyle, hukuğu etkisizleştirmesi eşzamanlıdır. O kapıyı kırdığı andan itibariyle bildiğimiz anlamda hukuğun son gelmiştir.

Muhtemelen 25 işçinin ultimatomu bir kısmının gözaltına alınmasıyla ya da onlara "geçici" bir iş verilip hukuğun sürekliliğinin sağlanmasıyla bitecektir. Ancak eylemin kendisi bana göre hukuğun işleyişini kavramış bir karşı-geliş olarak umut verici geldi. Yeter! demenin, İŞ-KUR'un kapısından girip bir daha çıkmamakla eşlenmesi siyaseten yıkıcı bir tutumu ortaya çıkarıyor.

Weapon

"weapons are nothing but the essence of the combatants themselves",

Hegel, quoted in Lukacs, History and Class Consciousness, p.247

Direct Democracy in Fatsa

http://surmetinler.blogspot.com/2008/10/direct-democracy-in-fatsa.html

Süreyya Evren'in Fatsa üzerine yazısı....

11.Bienalde Antrepo Üzerine

11.Bienalde Antrepo Üzerine


Biennal’de beni rahatsız edenin ne olduğunu düşünürken sanırım bir sonuca vardım. Mekanı kullanmanın / dönüştürmenin yolları sanıyorum güncel sanatın önemli bir boyutu. Ancak biennal mekanı olan antrepo’da üzerine düşünülen mekan antrepo binasının iç duvarlarıyla sınırlanıyordu. Sokağa, mahalleye çıkmaktan bahsetmiyorum ancak sanki antrepo binasını gezecek seyircinin binayı ön cepheden görme tecrübesiyle hiç karşılaşmayacağı düşünülmüş. Antrepoya ben gittiğimde karşıma çıkan ilk görüntü kocaman bir beyaz bez üzerinde sponsorlar listesiydi. Koç’un sponsor olduğu bir etkinlik olması sorun edilirken, bu beyaz bez üzerinde logosu olan şirketlerin yanında Koç devede kulak kalır.
Bu sahnenin üzerine aklıma şu geliyor, Walter Benjamin 19.yüzyılın Başkenti Paris’te, 19.yüzyıl kentlerinde iç dekorasyona olan takıntıdan bahsediyor. Sanki bir otantisiteymiş gibi evlerinin içini tasarlayan, dekore eden zihniyetten yakınıyor, ve bunun nasıl da kapitalizmin iç-dış, özel-kamusal ayrımlarını zorlamadan elde edilen bir hayali özgürlük olduğunu anlatıyordu. Çünkü evini istediği gibi tasarlayarak evde özgürlüğün tadına varılabileceğine dair bir kanı var.
Antrepo’nun dış görünüşü ile içerisi arasında radikal bir fark vardı. Yukarıdaki önerme çerçevesinde o gün hissettiklerimi anlamlandırdım. Antrepoyu gezmek sanki sanatçıların yaşadığı ve dekore ettiği bir eve misafirliğe gitmek gibiydi. Özel olanın sanki kamusal geziye açılması gibiydi, halbuki düşünülen ve bunun tam tersine olan bir hikaye var. O da Biennal etkinliğinin kamusal bir alanı dönüştürmek yönünde gerçekleştiği. Kamusal olanın tanımını yaparken bir daha sormak gerekiyor sanırım; kamusal dediğimizde salt apartman dairesi dışı bir mekanı, gece yatılmayan her yeri kamusal alan mı sayıyoruz, yoksa kamusaldan anladığımız bir varolma hali, hissetme hali mi olmalı? Yine Richard Sennett, ‘Kamusal Adamın Yokoluşu’ adlı kitabında, nasıl politik olanın giderek özel olanın altında kaybolduğunu anlatıyor. Sanki özele çalan bir varolma hali –sanatçının özel alanı- antrepoda baskındı. Bir solcunun kişisel koleksiyonunu gezer gibiydim adeta.
Belki sanatın kişisel (kolektif de olsa tanımlanabilen bir odaktan çıkarak dolaşıma giren) yaratıcılık üzerine kurulu olması sebebiyle, sergi alanının özel alanın aynasında üretilmesi kaçınılmazdır. Ya da belki de sergi üzerine kurulu, bir bina içine sığdırılan her deneme için bu sonuca varılabilir. Ancak son derece kamusal iddialarla içeriği belirlenmiş bir sergide bu soruları düşünmeden edemiyorum. Belki antrepo binasının dış duvarlarına da önem verilse iyi olurdu.