Professional Sport and Compulsory Heterosexuality

"Extensive physical examinations of Semenya, who is just 18 and from a remote village in the country's far north, has shown the athlete is technically a hermaphrodite. Medical reports indicate she has no ovaries, but rather has internal male testes, which are producing large amounts of testosterone...

The presence of both male and female characteristics will come as a devastating blow to Semenya, who has fought off snide remarks about her masculine appearance for much of her life."

http://www.smh.com.au/articles/2009/09/11/1252519599453.html

It's amazing how professional sport works to secure compulsory heterosexuality, which is constitutive of the social. Medicical discipline plays a crucial role, rendering the uncanny, into coded form. Medical knowledge labels Semenya as 'technically a hermaphrodite' and she has no place in professional sport, no more. The Semanya event, if we may name the whole thing as such, shows how professional sport requires bodies to be classifiable in heterosexual categories. It was her outlook which first troubled the global sport scence now are the test results.

Holden Caulfield Ölmüş Dediler

http://www.nytimes.com/2009/06/21/weekinreview/21schuessler.html

"“Holden is somewhat a victim of the current trend in applying ever more mechanistic approaches to understanding human behavior,” Ms. Feinberg wrote in an e-mail message. “Compared to the early 1950s, there is not as much room for the adolescent search, for intuition, for empathy, for the mystery of the unconscious and the deliverance made possible through talking to another person.”

Georg Lukacs, Reification [and the Way Out], Bok Çukuruna Saplanmış Burjuva Vasatlığı

Lukacs immideacy ile mediation arasındaki diyalektik ilişkiden bahsediyor. Gerçeklik her halinde mediated durumdadır, ancak bir burjuva düşüncesi olarak unmediated, immideate empirical existence olduğu kabul edilebilir. Ideoloji de sanırım bu noktada beliriyor. In immidiacy, proletariat suffer where the bourgeios even if subjected to same self-alienation can feel at home.

Lukacs, History and Class Consciousness Studies in Marxist Dialectics, "Reification and the Consciousness of the Proletariat," 1971 MIT Press, pg. 149

"...the proletariat shares with the bourgeois the reification of every aspect of its life. Marx observes; "The propert-owning class and the class of the proletariat represent the same human alienation. But the former feels at home in this self-alienation and feels itself confirmed by it; it recognises alienation as its own instrument and in it it possesses the semblance of a human existence. The latter feels itself destroyed by this alienation and sees in it its own impotence and the reality of an inhuman existence."

pg.163,

"The methodological function of the categories of mediation consists in the fact that with their aid those immanent meanings that necessarily inhere in the objects of bourgeois society but which are absent from the immidiate manifestation of those objects as well as from their mental reflection in bourgeois thought, now become objectively effective and can therefore enter the consciousness of the proletariat. That is to say, if the bourgeois is held fast in the mire of immidiacy from which the proletariat is able to extricate itself, that is neither purely accidental nor a purely theoretical scientific problem. The distance between these theoretical positions is an expression of the differences between the social existence of the two classes."

Aklıma MEHA direnişçileri ile yaptığımız söyleşide, konuşan kadın emekçilerden birinin, "işçi sınıfı" , "emekçi dayanışması" gibi kavramları kararlılıkla kullanması, ve kullanırken yüzünde oluşan güçlü ifade ve ses tonu geliyor. Birkaç ay öncesine kadar siyasi eylemleri terorizm, bildiri dağıtanları terorist olarak algıladığını da ekliyor. Kazanılmış bir mücadele sonrasında bu kararlılık şaşırtıcı değil mutlaka. Ancak dinlerken bu kavramlara bu kadar inançla bağlanmasında başka bir denklik-birlik olduğunu düşünmüştüm. Lukacs okuru özne-nesne örtüşmesi, praxis, proletariat ve mediation kavramları üzerine düşünmeye itiyor. Yukarıdaki alıntıda, somut durumlardan oluşturulmuş bütünlüklü bir kavramsallaştırmanın, yabancılaşmanın çamuruna saplanmış proleterya için bir çıkış yolu olacağından bahsediyor Lukacs. Burjuva ise bu çamur içinde kendini evinde hissediyor Marx'a göre.

MEHA işçisinin bu kavramları kullanırkenki yüz ifadesi ile akademik bir ortamda bu kavramlar konuşulurkenki yüz ifadelerini ister istemez karşılaştırmak durumunda kaldım. İşte bu fark Lukacs'tan yaptığım alıntının son cümlesinde saklı herhalde. Sınıfların varoluş biçimleri arasındaki indirgenemez fark. Evet entellektüelleri proleter-burjuva ikiliğinde anlamlandırmak mümkün değil ancak bu kavramların/kavramsallaştırmanın bir kurtuluş yolu olarak görüldüğü, coşkuyla telaffuz edildiği bir entellektüel ortam sanırım burjuva düşüncesinin çamuruna saplanıp kalmaya mahkum. MEHA direnişçisi ise bana geçici de olsa o çamurdan kendini kurtarmış gibi göründü. Tabi total bir hareket olmadığı sürece geçici olduğuna bir daha vurgu yapmak gerekir.

pg. 172,

"...while the process by which the worker is reified and becomes a commodity dehumanises him and cripples and atrophies his 'soul' - as long as he does not consciously rebel against it- it remains true that precisely his humanity and his soul are not changed into commodities. He is able therefore to objectify himself completely against his existence while the man reified in the bureaucracy, for instance, is turned into a commodity, mechanised and reified in the only faculties that might enable him to rebel against reification. Even his thoughts and feelings become reified."

Oliver Ressler

http://www.ressler.at/category/projects/

http://www.ressler.at/alternative_economics/

Yukarıdaki "Alternative Economies" enstallasyonu 2005'te Garanti Sanat'ta "An Ideal Society Creates Itself" adlı sergide yer almış. Altta J.Ranciere'den yaptığım alıntıda da aynı işten bahsediliyor.

"..The project presents alternative social and economic models such as “Inclusive Democracy” from Takis Fotopoulos (GB/GR), “Participatory Economy” from Michael Albert (U.S.A.) and “Anarchist Consensual Democracy” from Ralf Burnicki (D). Chaia Heller (U.S.A.) presents “Libertarian Municipalism”, Paul Cockshott (GB) “Towards a New Socialism”, Heinz Dieterich (MX) “The Socialism of the 21st Century”, Marge Piercy (U.S.A.) the feminist-anarchist utopias of her social fantasies, and the underground author p.m. (CH), the ideas of his concept “bolo’bolo.”

Oliver Ressler (b. 1970 in Knittelfeld in Austria) lives and works in Vienna. He produces theme-specific exhibitions, projects in the public space and videos on issues such as global capitalism, forms of resistance, social alternatives, racism and global warming. His work constantly tries to blur boundaries between art and activism.

from Jacques Ranciere, Misadventures of Universality,
taken from the report, 2.Moscow Bienialle, 2007.

"...The struggle against the “society of the spectacle” and the practice of “détournement” are still put on many artistic and curatorial agendas and they are still supposed to be implemented in standard forms such as : parodies of promotional films, reprocessed disco sounds, media stars modelled in wax figures, Disney animals turned to polymorphous perverts, montages of “vernacular” photographs showing us standardized petty-bourgeois living-rooms, or overloaded supermarket trolleys , huge installations of pipes and machines representing the bowels of the social machine, swallowing everything and turning everything into shit. Those dispositifs keep occupying many of our galleries and museums, with a rhetoric assuming that they make us discover the power of the commodity, the reign of the spectacle or the pornography of power. But, as it will be hard to find anybody who would still ignore them, the mechanism ends up spinning around itself and playing on the very undecidability of its effect.
At the beginning of my talk I referred to Kozui Enwezor’s project for the biennale in Seville. The project of giving art an integral and no more peripheral role in the task of unmasking the machineries of the global world. It comes as no surprise that this enlightened project was dedicated to the production of ‘phantom scenes’. Unmasking the ghosts has turned to be an affair of ghosts. The ghost is a figure of the equivalence between the functioning of the machinery and the functioning of the unmasking the machinery. It has the power of “unmasking” turned to impotence, become itself a ghost, the voice of the ventriloquist.
This is probably why at the end of the space of the exhibition of the Biennale in Seville, there was an installation of a very different kind. In two rooms, the Austrian artist Oliver Ressler had set up a lot of monitors. On those monitors, there was no ghost. Nor collage. There were real persons, standing in front of us, speaking to us. One of them spoke about the Paris Commune, another about feminist perspectives, another one about zapatist movement, other one about alternative economy, alternative forms of production, exchange and life. So, it transpired as though the politics involved in the production of the “phantom scenes”, the politics of “unmasking” had to be supplemented by a politics of real scenes, where real people spoke about the state of the world, the sense of their struggle and the way to envision a new world - a supplement of “central” politics which precisely was “peripheral” in the space of exhibition."

Radical Philosophy 149, Art and Immaterial Labour

Radical Philosophy'nin 149. sayısında "Art and Immaterial Labour" diye bir dosya var. Eric Alliez'in giriş makalesi üzerine;

"Dosyanın adının İtalyan Marxist Lazzarato’nun kavramı olan “gayrimaddi emek” ile sanat olması, bugün güncel sanat alanında hala güçlü bir etkisi olan “kavramsal sanat” anlayışının sanatın material olandan kavramsallığa doğru bir geçiş yaptığı görüşü ile bağlantılı. Marx’ın önemli makalesi “Ücretli Emek ve Sermaye” de kavramsallaştırdığı üretken emeğin, II.Dünya Savaşı sonrası kapitalizm’de artık ücretlendirilmeyen aktivitelere uzandığı, kapitalizmin artı-değer üretimi adına içerdiği ilişkilerin fabrikadan veya işyerinden evlere, düşüncelere, iletişim biçimlerine, günlük aktivitelere uzandığına dair temel bir kavramsallaştırma Lazzarato’nun bahsettiği. Sadece material üretimin değil, bilgi-iletişim-yaratıcılık gibi alanların kapitalizm için ne kadar önemli olduğunu biliyoruz. Bu dosya soruyor; peki sanat bu ilişkide nerede duruyor?"

Jodi Dean, Theory and Event 12.1

Zizek üzerine çalışan Siyaset Kuramcılarından Jodi Dean, co-editörü olduğu yayının son sayısında anlaşılabilir bir review hazırlamış. Metinin tamamı link'te.

http://jdeanicite.typepad.com/i_cite/2009/05/theory-and-event-121.html

Badiou on BBC

Fark Yaralari'nda Badiou'nun BBC'de katıldığı programın video linki var.

http://farkyaralari.blogspot.com/2009/04/badiou-on-bbc.html

BBC sunucusu o kadar sinir bozucu sorular soruyor ki, Badiou ve zorlayıcı ingilizcesi bu sorulara cevap veremeyecek kadar uzakta sanki o soruların dünyasından.

Sunucu "Kendiniz komunizmin bir başarısızlık olduğunu söylüyorsunuz ve hala komünistim diyorsunuz" diye bastırıyor. Badiou ise bir fikir/kavram olarak komünizm ve 20.yy daki tecrübeleri ayırmalıyız diyor. Ancak programın gerisinde sunucu bunu anlamadığından ya da anlamak işine gelmediğinden sürekli aynı noktaya dönüyor. Anglo-sakson medyasından korkunç bir komünizm fobisisi örneği. Badiou'nun lafını ikide bir sert bir şekilde kesen ve bilmiş tavırlarıyla beni deliye döndüren bir sunucu... Mösyö Badiou ise bu saçmalık karşısında aksak ingilizcesi ve ilginç öksürükleriyle birşeyler söylemeye çalışıyor.

Marx'ın metinlerine tekrar dönmeliyiz önerisini 19.yüzyıl romantikliği olarak algılayan (bununla birlikte birkaç saçma yanlış anlama sonucunda) sunucu karşısında Badiou çareyi 'ben filozofum ve perspektifim felsefidir' demekte buluyor. Bu sonuç sunucunun agresif, "bak şimdi nasıl köşeye sıkıştırcam" tavrından doğuyor bence. Sonrasında ise yüzsüzce diyor ki "sizin felsefi laflarınızı millet yutmuyor".